Because I’m still in love with you,
I want to see you dance again,
Because I’m still in love with you,
On this harvest moon.
Harvest Moon wordt vaak gezien als een spirituele opvolger van Neil Youngs legendarische album Harvest (1972). Twintig jaar na Harvest keerde Young terug naar een vergelijkbare akoestische, warme stijl.
Het nummer is een liefdeslied, geschreven voor zijn toenmalige vrouw Pegi Young. De tekst gaat over blijvende liefde, samen ouder worden en de magie van eenvoud. De 'harvest moon' (oogstmaan) symboliseert niet alleen de herfst, maar ook rijpheid, rust en het herontdekken van liefde in latere levensfasen.
De relatie tussen Neil Young en Pegi Young eindigde in 2014, na 36 jaarhuwelijk. De scheiding werd als een schok ervaren door fans, omdat het paar tot dan toe als een van de meest stabiele in de rockwereld gold. Neil gaf geen publieke uitleg, maar kort na de scheiding werd duidelijk dat hij een relatie had met actrice en activiste Daryl Hannah. Pegi Young overleed in januari 2019, op 66-jarige leeftijd, aan kanker.
Neil bleef samen met Daryl Hannah en trouwde uiteindelijk met haar in 2018. In interviews na Pegi’s overlijden sprak hij liefdevol en met respect over haar en hun gezamenlijke leven.
JANE, Jane, Tall as a crane, The morning light creaks down again;
Comb your cockscomb-ragged hair, Jane, Jane, come down the stair.
Each dull blunt wooden stalactite Of rain creaks, hardened by the light,
Sounding like an overtone From some lonely world unknown.
But the creaking empty light Will never harden into sight,
Will never penetrate your brain With overtones like the blunt rain.
The light would show (if it could harden) Eternities of kitchen garden,
Cockscomb flowers that none will pluck, And wooden flowers that 'gin to cluck.
In the kitchen you must light Flames as staring, red and white,
As carrots or as turnips shining Where the cold dawn light lies whining.
Cockscomb hair on the cold wind Hangs limp, turns the milk's weak mind...
Jane, Jane, Tall as a crane, The morning light creaks down again!
Edith Sitwell
Disillusionment and loss of faith
In her poem Aubade, originally published in October 1920, Edith Sitwell presents a somber and haunting vision of dawn as experienced by a young woman named Jane, whose awakening reflects the emptiness and monotony of modern existence. The morning light, described through striking
imagery such as "overtones" from an unknown world and lifeless "wooden
flowers" in a "kitchen garden" evokes a sense of disconnection between the inner self and the external environment. She transforms the traditional morning love song into a bleak meditation on isolation, time, and the search for meaning in a desolate, postwar world. The cold, mechanical dawn replaces natural renewal with artificial sounds and spiritual emptiness, while Jane — a fragile, weeping figure — symbolizes innocence and humanity trapped in a dehumanized, fragmented society. Through her vivid imagery, musical rhythm, and modernist experimentation, Sitwell captures the disillusionment and loss of faith that followed World War I, revealing the struggle to find beauty and significance in a world that has forgotten both.
ChatGPT/HD
Edith Sitwell, painted by Roger Fry in 1915.
Dame Edith Louisa Sitwell (1887-1964) was a British author, poet, biographer and literary critic, who began her writing career with a poem published in the Daily Mirror
in 1913. An innovator in poetry at the beginning of the 20th century,
she both gave and received harsh criticism of other contemporary poets.
Eclectic, even odd, in her life style and dress perhaps as complaint
against her aristocratic lineage, she gave many public readings of her
poetry, including those with music by her colleague of that time,
William Walton. She did not marry, though she made poet Dylan Thomas her
protégé. She received a Royal Society of Literature medal in 1933 and
DBE in 1954. In 1955 she converted to Roman Catholicism. The interview with her in this post dates from 1959.
You taste the sugar, you'll fall to your knee Ain't no man alive can handle me
Lost Blues Tape
ChatGPT kon geen informatie vinden die bevestigt dat iemand met de naam Bertha Mae Lightning een blueszangeres was. Haar nummer 'Ain’t No Man Alive Can Handle Me' werd een week geleden gepresenteerd als een 'lost blues tape' stammend uit 1950 en ging eigenlijk meteen al viral. Dit is wat de site Bandcamp (Dumpster Grooves) erover zegt: "Discovered on a forgotten mono tape marked “Handle Me - May 1950,” this
juke-joint scorcher captures the unstoppable blues powerhouse Bertha Mae
Lightning - a woman who could outplay, outsing, and outdrink half the
Delta. Backed by a smokin’ Southern electric blues combo with slide guitar,
harmonica, and a rhythm section that could burn a hole through the
floor, Ain’t No Man Alive Can Handle Me is pure grit, sass, and soul.
Lovingly remastered from the original tape - raw, wild, and 100%
unfiltered blues attitude." *1
Er zijn inmiddels tal van aanwijzingen dat het verhaal over de ontdekking van Ain’t No Man Alive Can Handle Me verzonnen is, en ook dat Bertha Mae Lightning mogelijk een door een muzieklabel 'gefabriceerde' zangeres is. Op allerlei muziekforums wordt er over de echtheid en de oorsprong van 'lost blues tapes' van gedachten gewisseld. De leden proberen te achterhalen of er sprake is van echte vergeten muziek, of dat het verhaal over de herkomst, vanwege commerciële redenen, misschien uit de duim gezogen is. Tot op heden hebben ze geen enkel bewijs kunnen vinden dat Bertha Mae Lightning daadwerkelijk heeft bestaan, of ooit opgetreden heeft. Er wordt zelfs beweerd dat de song volledig AI-gegenereerd is...
In 1965, 23-year-old filmmaker David Hoffman began work on his first television documentary, originally titled Music Makers of the Blue Ridge, now known as Bluegrass Roots. He traveled to Asheville, NC, in Southern Appalachia, to meet 82-year-old Bascom Lamar Lunsford, founder of the Asheville Mountain Music Festival, which had been running since 1929. After corresponding by letter, Lunsford agreed to let him document his search for musical and dance talent.
Over several weeks, Hoffman captured scenes with a 16mm sound camera, assisted by a friend using a Nagra audio recorder. One highlight was filming a clog dance demonstration at Lunsford's home in South Turkey Creek near Asheville, where the rug was rolled back to allow the wooden floor to amplify the dancers' footwork. Despite the weight of his 49-pound camera, Hoffman joined in the dancing, capturing what he later described as one of the best scenes he had ever shot. The performance featured top bluegrass and old-time musicians, including Obray Ramsey and Ray Lunsford.
Clog dancing has long been a vital part of Appalachian culture, bringing communities together through music, storytelling, and tradition. Influenced by English, Scottish, Irish, and African dance styles, the form is known for its intricate footwork and rhythmic tapping. Today, it remains a living tradition, taught in schools and showcased at festivals across the region.
David Hoffman's film Bluegrass Roots was acquired by the Library of Congress and is also available on YouTube.*1
HD
David Hoffman (in 1965).
*1Bluegrass Roots(1965 Bluegrass/Mountain Music TV Special).
De pro-Europese Partij voor Actie en Solidariteit (PAS) van president Maia Sandu heeft de parlementsverkiezingen in Moldavië gewonnen. Met 99,52 procent van de stemmen geteld heeft de partij 50,03 procent van de stemmen behaald, zo komt naar voren uit gegevens die op de website van de kiescommissie zijn gepubliceerd. Het op Rusland georiënteerde Patriottische Blok staat op 24,26 procent van de stemmen. Het eveneens Ruslandgezinde Alternativa-blok werd derde met 7,97 procent van de stemmen, gevolgd door de populistische Ons Partij met 6,20 procent.
Verkiezingswaarnemers
van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE)
stellen dat de verkiezingen in Moldavië 'competitief' zijn verlopen. Wel
zei voorzitter Paula Cardoso dat de stembusgang werd ontsierd door
'ernstige buitenlandse inmenging'. De pro-Europese Moldavische regering
heeft Rusland beschuldigd van inmenging. Moskou zou onder meer hebben
geprobeerd om stemmen te kopen en desinformatie hebben verspreid. Het
Kremlin is van mening dat de verkiezingen uitermate oneerlijk zijn verlopen, onder andere omdat er in Rusland slechts twee stembureaus voor personen met een Moldavisch paspoort waren.
Vlak
voor de verkiezingen werden nog twee kleine pro-Russische partijen uitgesloten
van deelname, dit vanwege illegale financiering van de campagne, mede vanuit Moskou. De OVSE-waarnemers waren kritisch over dat late tijdstip,
omdat de partijen daardoor geen mogelijkheid meer hadden om via de rechter alsnog deelname af te dwingen.
De
luchthaven van Aalborg in Denemarken is opnieuw open nu de drones die
het luchtverkeer verstoorden het luchtruim verlaten hebben. Dat heeft de
politie van Noord-Jutland bekend gemaakt. Twee dagen geleden werd het
luchtruim boven de luchthaven van de Deense hoofdstad Kopenhagen ook al
gesloten wegens de aanwezigheid van drones.
De
politie meldt dat de drones in een paar uur tijd over "een zeer groot
gebied" hadden gevlogen. Volgens de politie werden ook drones opgemerkt
bij de luchthavens van Esbjerg, Sønderborg en Skrydstrup. Op de
luchtmachtbasis van Skrydstrup staan de Deense F16- en
F35-gevechtsvliegtuigen.
De
laatste drone werd vannacht om 00.54 uur (lokale tijd) waargenomen. De politie
liet eerder weten dat drones uit de lucht konden worden geschoten als
dat een veilige operatie was (dus zonder schade op de grond, HD). Uiteindelijk werden er geen toestellen neergehaald.
Het luchtruim werd rond 22.30 uur afgesloten. Er is echter geen
informatie vrijgegeven over het type drone, de mogelijke herkomst van de
drones, noch over hun aantal. De politie van Noord-Jutland onderzoekt
het incident.
In de nacht van maandag op dinsdag werd het luchtruim rond de luchthaven
van Kopenhagen ook al enige tijd afgesloten vanwege de aanwezigheid van
drones. De Deense premier Mette Frederiksen noemde het incident “de ernstigste aanval op een kritieke infrastructuur” in Denemarken.
Ook de luchthaven in het Noorse Oslo werd gesloten omdat er drones in
het luchtruim vlogen. Europa kijkt naar Rusland als schuldige, maar over
hun betrokkenheid is voorlopig nog niets bevestigd.
De Verenigde Staten zijn gisteren opgeschrikt door de moord op de politiek activist en invloedrijke mediapersoonlijkheid Charlie Kirk, oprichter van Turning Point USA (TPUSA), een organisatie die zich richt op het bevorderen van conservatieve waarden onder jongeren. Kirk was voor de start van zijn 'America Comeback Tour' afgereisd naar
de Utah Valley University in Orem, Utah. Hij hield daar een toespraak
voor zo'n 3000 studenten. Toen hij sprak over vuurwapenbezit, viel plotseling een
schot.
Kirk
werd geraakt in de halsstreek. Voor zover bekend is er één kogel afgevuurd. President
Trump maakte rond 22.30 uur Nederlandse tijd de dood van Kirk bekend.
De
autoriteiten maken nu jacht op de schutter. Volgens onbevestigde
berichten bevond die zich tijdens de aanslag op het dak van een gebouw op de
universiteitscampus. Hij of zij zou zwarte kleding hebben gedragen. Een
naam is niet bekend.
President
Trump heeft Charlie Kirk op zijn platform Truth Social omschreven als
legendarisch en als iemand die "als geen ander het hart van de jeugd in
de Verenigde Staten" begreep. In een videoboodschap veroordeelde hij later het "demoniseren" van politieke tegenstanders. Hij riep alle Amerikanen op om zich aan dezelfde waarden te houden als die ‘waar
Charlie voor leefde en stierf’: vrijheid van meningsuiting,
burgerschap, de regels van de wet en de liefde voor God.
Kirk (31) groeide de afgelopen
jaren uit tot een prominente stem van rechts Amerika. Het
internet en de campussen van colleges en universiteiten waren zijn
speelveld, daar ging hij actief de dialoog met
andersdenkenden aan om zijn conservatieve denkbeelden te verspreiden en te verdedigen.*1 Tegenstanders betitelden die ideeën in de regel als racistisch, antisemitisch, xenofoob en misogyn.
Charlie Kirk was een felle voorstander van het recht op wapenbezit. Tijdens een optreden in 2023 zei hij, ter verdediging van het Second Amendment, dat “some gun deaths are worth it.” Hij laat een vrouw en twee jonge kinderen achter. Bron: NOS.
Today president Xi Jinping said the world was facing a choice between peace or war as he held China’s largest-ever military parade, joined by Vladimir Putin and Kim Jong Un in a show of defiance to the west.
Putin and Kim, the authoritarian leaders of Russia and North Korea,
were among dozens of world leaders who attended the parade, a massive
display of military hardware and personnel, orchestrated to mark the
80th anniversary of the end of the second world war, which China calls
the War of Resistance against Japanese Aggression.*1
“Today,
humanity is again faced with the choice of peace or war, dialogue or
confrontation, win-win or zero-sum,” Xi told the crowd of more than
50,000 spectators, adding that the Chinese people “firmly stand on the
right side of history”.
He said China
was a great nation that “is never intimidated by any bullies” in an
apparent veiled reference to the US and its allies and warned that China
was “unstoppable”.
After
his remarks, Xi stood in an open top car to inspect the parade,
greeting troops and receiving salutes, as miles of military hardware
drove by and warplanes flew overhead.
Xi Jinping
Conspirators
Jennifer Parker, adjunct fellow in naval studies at UNSW Canberra, said
the parade was more about China sending a specific message than
signalling new capabilities. “You don’t do a parade like this to
commemorate the end of world war two. You do a parade like this to show
force, and you are choosing the capabilities that you put into that
parade to send a specific message,” she said.
The analyst Wen-Ti Sung, a non-resident fellow at the Atlantic Council’s
Global China Hub, said: “Beijing is sending a message … that even if
western countries continue to sanction Russia over the Russia-Ukraine
war, Beijing will not be afraid to stand by its friend.”
China's show of geopolitical and now military power this week will hardly surprise Western leaders. President
Xi has long sought to put himself at the centre of a new world order –
one that replaces the crumbling global systems established after World
War Two.
US President Donald Trump has accused Xi Jinping of conspiring against the US with the
leaders of Russia and North Korea. In a post on Truth Social, he wrote: "May President Xi
and the wonderful people of China have a great and lasting day of
celebration. Please give my warmest regards to Vladimir Putin, and Kim
Jong Un, as you conspire against The United States of America."
This wonderful documentary, made in 1998 by Benedikt Kuby, tells the story of a craft and a way of life that no longer exist. I came across the video by chance and was immediately fascinated.
Around 70 years ago, turning on a tap and getting fresh running water was not something people could take for granted. In rural or remote areas, electricity was unreliable, and centralized water systems were nonexistent. At that time, the work of well builders was in high demand. Although the trade still exists, it has changed dramatically. Nowadays the work is generally carried out using modern drilling methodes.
Georg Stadler, from Lower Bavaria, was one of the last well builders to master the old techniques. He knew how to construct a traditional wooden bucket elevator entirely by hand. Yet he never began a job without first consulting a water diviner. Choosing the right place to dig was one of the biggest challenges for well builders.
Georg Stadler was born in 1927 and passed away in 2021. He lived in Arnstorf, Niederbayern, Deutschland. Sein Beruf war Brunnenbauer.
Wat is leven? Ogen die elkaar niet zien,
hout op hout de woede van het lichaam,
draaiend in het circusspel van heden.
Het is een straatnaam aan een huis,
de ogen rode tekens aan een voorhoofd,
terend op de gedachte aan gisteren:
'Ik loop in zoveel duisternis
dat ik blind ben van vragen.
's Nachts de koele mist van de liefde
bij dag de godsdienst van het ademhalen'.
Terend op een wanhoop die morgen is:
alleen met anderen die alleen zijn,
samen met de eigen stem, die niet klinkt
in een wankel en vermoeid bestaan
waar geen geluid meer doordringt.
En ik die dit leven niet ken
ik, een toerist in eigen land,
vreemde voeding in mijn cellen,
vreemde rook in mijn mond.
Ik loop langs alle wegen die mij dragen
en vraag, maar kan niet meer vragen, Geef mij het einde, zodat ik mijzelf herken.
Aurora Aksnes (1996) is een Noorse singer-songwriter. Haar debuutsingle Running with the Wolves werd in 2015 uitgebracht en kreeg veel aandacht in de Noorse media. In de jaren daarna brak ze ook internationaal door, met name in Europa en de VS. Aurora is inmiddels wereldberoemd, bij een bepaald publiek althans, maar ik ontdekte haar pas gisteren.*1
Dichter en schrijver Simon Vinkenoog (1928-2009) debuteerde in 1950 met de bundel Wondkoorts. Hij richtte het literaire tijdschrift Blurb op en stelde de geruchtmakende bloemlezing Atonaal samen, die in 1951 het begin markeerde van de beweging der Vijftigers. Vinkenoog werd een pionier op het gebied van psychedelica en marihuana nadat hij in 1959, in het kader van wetenschappelijk onderzoek, als proefpersoon een aantal keren een lsd-trip had gemaakt. Hij stond daarmee aan de wieg van zowel het provo- als het hippietijdperk.
Donald Trump left more questions than answers on Friday as he claimed “great progress” in his high-stakes summit with Vladimir Putin in Anchorage, Alaska, but admitted that no deal had been reached to end Russia’s war on Ukraine.*1
The
US president also suggested that it was now up to Volodymyr Zelenskyy
to “get it done” and that a meeting would be set up between the
Ukrainian president and Putin, which Trump might attend.
“We had an extremely productive meeting and many points were agreed to,” Trump said at a joint press conference in Anchorage, Alaska.
“There are just a very few that are left. Some are not that
significant. One is probably the most significant but we have a very
good chance of getting there.”
He cautioned: “There’s no deal until there’s a deal.”
The
two leaders lavished praise on each other – Putin endorsed Trump’s view
that the war would never have started if Trump had won the 2020
election – but offered no details of the nearly three-hour meeting and
took no questions from reporters.
A sick obsession
Zelenskyy and European allies may have been
alarmed by Trump’s body language and deferential attitude toward Putin,
whom he welcomed warmly at an Alaska air force base and allowed to ride
in the presidential limousine known as “the beast”.
Trump
told reporters: “We really made some great progress today. I’ve always
had a fantastic relationship with President Putin – with Vladimir.”
The Senate Democratic leader, Chuck Schumer, said Trump had “rolled out the red carpet” for an “authoritarian thug … instead of standing with our allies”.
“While
we wait for critical details of what was discussed – on first take it
appears Trump handed Putin legitimacy, a global stage, zero
accountability, and got nothing in return. Our fear is that this wasn’t
diplomacy – it was just theatre.”
Ken Martin, chair of the Democratic National Committee, said: “Donald Trump has been cozying up to Vladimir Putin for years, and this meeting underscored the depth of his sick obsession with the Russian dictator and accused war criminal.”
Source: David Smith/The Guardian
Alaska 2025
*1The Trump-Putin Summit, or Alaska 2025 Summit, was a summit meeting between United States president Donald Trump and Russian president Vladimir Putin. It was held on August 15, 2025, at Joint Base Elmendorf–Richardson in Anchorage, Alaska. The main topic of discussion was the ongoing Russia–Ukraine war, which Trump wants to end. It was the first time Vladimir Putin was invited to a Western country since he ordered the full-scale Russian invasion of Ukraine in 2022. Putin faces an arrest warrant issued by the International Criminal Court for alleged war crimes. It was also the first time that a Russian presidential visit to the United States has been held on a U.S. military property (Wikipedia).
You're a stranger in the streets And I see you everyday But we don't stop when we meet I don't know your name
You're the book I want to read You're the song that makes me cry And the quiet conversation That changed my mind
I turn to you Just to see the truth, just to see the truth We are strangers in this world together Looking for an answer, you're my only shelter
Love is all that matters, love is all that matters
You're the unsolved mystery You're the gap between two stars And the loneliness that moves in me My companion
In the dark We are strangers in the dark
I turn to you Just to see the truth, just to see the truth We are strangers in this world together Just looking for an answer, you're my only shelter
Love is all that matters, love is all that matters
Eivør
Syðrugøta
Eivør Pálsdóttir werd op 21 juli 1983 geboren in Syðrugøta, een dorp op Eysturoy, een van de eilanden van de Føroyar (de Faeröer).*1 Het dorp telt ongeveer 400 inwoners en wordt, samen met de nabijgelegen dorpen Gøtugjógv en Norðragøta, vaak simpelweg 'Gøta' genoemd. Uit archeologische opgravingen bleek dat Syðrugøta al sinds de Vikingtijd permanent bewoond wordt.
In 2002 vormden de rotsen en het strand van Syðrugøta de achtergrond voor het eerste G!-Festival.*2 Sindsdien wordt het muziekfestival ieder jaar opnieuw in juli georganiseerd. Het duurt in totaal drie dagen en trekt duizenden bezoekers, zowel van de Føroyar zelf als van overzee. Een aantal van hen vindt onderdak bij de bewoners van het dorp, de rest bivakkeert in tenten.
De in opspraak geraakte Britse bestseller-auteur Raynor Winn noemt de beschuldigingen aan haar adres "oneerlijk" en "zeer misleidend". Ze reageert hiermee op een artikel in The Observer van afgelopen weekend waarin onderzoeksjournalist Chloe Hadjimatheou beweert dat Winn delen van haar 'waargebeurde' boek Het zoutpad zou hebben verzonnen.*1
Het zoutpad
vertelt het verhaal van Raynor Winn en haar man Moth. Door een
verkeerde investering van hun geld (door Moth) verliezen ze in 2013 hun huis en raken ze dakloos. Tot
overmaat van ramp krijgt Moth te horen dat hij ongeneeslijk
ziek is. Hij lijdt aan een zeldzame hersenaandoening, corticobasale degeneratie (CBD) genaamd, hetgeen impliceert dat hij niet lang meer te leven heeft. Het stel besluit het beroemde South West Coast Path - beter bekend als 'The Salt Path' - te gaan wandelen, een tocht van duizend kilometer langs de Engelse zuidkust. Tijdens die zware onderneming blijkt het lopen in de ruige natuur een heilzaam effect te hebben op de slechte gezondheid van Moth.
Het
boek verscheen in 2018 en was meteen een groot succes: meer dan twee miljoen
exemplaren werden ervan verkocht. De verfilming van het verhaal is sinds mei van dit jaar ook in de Nederlandse bioscopen te zien (zie trailer).
Raynor en Moth Winn.
Verduistering en leugens
Dit weekend onthulde The Observer echter dat bepaalde gebeurtenissen in het boek waarschijnlijk heel anders zijn
verlopen dan Winn heeft doen voorkomen. Het verhaal over de verkeerde investering, waardoor zij en haar man dakloos werden, raakt volgens de krant kant nog wal. In werkelijkheid zou het stel hun huis op het platteland van Wales zijn kwijtgeraakt nadat Raynor Winn zo'n
64.000 Britse pond van haar werkgever - ze deed de boekhouding van een klein makelaarskantoor - had verduisterd. Om die schuld terug te betalen leende het echtpaar vervolgens 100.000 pond, met hun huis als onderpand. Daarmee wisten ze een rechtzaak te voorkomen. Toen die lening niet terugbetaald kon worden werd er op het pand en de grond beslag gelegd.
Daarnaast bestaan er binnen de medische wetenschap grote twijfels over de spectaculaire kentering die zich voordeed in het ziekteproces van Moth. Journalist Chloe Hadjimatheou sprak hierover met negen neurologen en allemaal achtten zij een dergelijke omslag zeer onwaarschijnlijk, aangezien CBD een degeneratieve aandoening met een relatief snel verloop is. Ook
zouden Raynor Winn en haar man in werkelijkheid Sally en Timothy Walker
heten, hetgeen impliceert dat Winn haar 'memoir' onder een pseudoniem gepubliceerd heeft.*2De bewering dat
het stel dakloos raakte is volgens de krant ook niet geheel juist, op het moment van hun uitzetting bleken de Winns namelijk ook nog een huis in Frankrijk te bezitten.
Op haar website
weerspreekt Winn de beschuldigingen. Ze benadrukt dat het boek alleen
de periode van hun tocht beschrijft en geen volledig levensverhaal is.
Ze zegt dat haar man daadwerkelijk met CBD is gediagnosticeerd en heeft
daar medische attesten van gepubliceerd (in zijn geval zou het om een atypische vorm van de aandoening gaan). De naam Winn is haar meisjesnaam en Walker is de
achternaam van haar man, schrijft ze. En het huis in Frankrijk zou volgens haar niet meer dan een onverkoopbare ruïne zijn.
Het vakantiehuis van de Winns/Walkers in Frankrijk.
So what?
Ik heb zowel het boek gelezen als de film gezien en beide vond ik zonder meer de moeite waard. Dat Raynor Winn her en der misschien wat met de waarheid gesjoemeld heeft doet daar achteraf niets aan af, ik voel me absoluut niet bedrogen. Ik dacht altijd dat alleen Scandinavische schrijvers in staat waren om met taal de natuur op een indringende en waarheidsgetrouwe manier weer te geven, maar dat blijkt dus allesbehalve het geval te zijn. Ook Raynor Winn mag zich, wat mij betreft, in dat rijtje scharen. Want dat ze goed kan schrijven staat buiten kijf en daar gaat het om. Wat mij betreft, althans. Helaas komt dat aspect veel te weinig aan bod in de controverse die over haar boek ontstaan is. Afgezien van dat: elke schrijver buigt de waarheid naar zichzelf toe, schrijvers van 'memoirs' vormen daarop geen uitzondering.
Ik heb zelf vaak met zware bepakking door ruige landschappen gelopen - onder andere in Lapland - en het kostte me geen enkele moeite om me in Raynors weergave van de tocht over het Zoutpad in te leven. Het bracht allerlei herinneringen naar boven, zowel aangename als bittere. Bovendien vond ik dat het boek op een zeer integere manier verfilmd was, iets wat je ook niet vaak ziet. Met andere woorden: ik ben geneigd om de kant van Raynor Winn te kiezen, ondanks de stomme fouten die ze wellicht gemaakt heeft. Dat het boek een bestseller zou worden kon zij vooraf immers ook niet weten. En dat wanhopige lieden Het zoutpad als een zelfhulpboek zouden gaan beschouwen valt haar evenmin te verwijten. Over de beschamende en desastreuze Brexit-leugens van Boris Johnson praten ze in het VK liever niet, misschien zouden ze het daar eens over moeten gaan hebben, in plaats van zich met dit soort idiote heksenjachten bezig te houden.
Tot zover mijn mening over deze kwestie. Verder laat ik de discussie graag over aan de diverse advocaten en de media. En aan Raynor Winn zelf,natuurlijk.*3
*1The Salt Path lies, streamed by The Observer (YouTube).
*2Met de Engelse term memoir wordt een boek aangeduid waarin herinneringen aan
gebeurtenissen worden beschreven die de auteur zelf heeft meegemaakt.
Belangrijk om te realiseren is dat het persoonlijke ervaringen zijn
die vanuit het perspectief van de schrijver of schrijfster worden
beschreven en daardoor uiteraard subjectief zijn. De verschillen tussen een memoir en een autobiografie zijn niet zo heel
erg groot, met dien verstande dat bij een autobiografie over het algemeen
een hele levensloop wordt beschreven en een memoir vaak maar een
gedeelte van het leven of een selectie van gebeurtenissen en ervaringen
omvat.
People and things crowd in. Eyes can be bruised and hurt, by people as well as things. It is better to live in the dark. I sit on a bench in the park, watching the passers-by, sometimes whole families. I am fed up with the light. It's January, winter time, in accordance with the calendar. When I have had enough of the dark, then I shall begin to speak.
It's time, I shall now begin. It makes no difference with what. Open mouth. It's better to speak. What then shall I talk about? The day? The night? Shall I talk about nothingness? Or about things? About things, not people. They will die. Everything. I, too, will die. All talk is barren trade, a writing on the wind's wall.
My blood is very cold. Its cold is more withering than iced-to-the-bottom streams. People are not my thing, I hate the look of them. Their faces grafted with a lifelong look. There is something in their faces that is contrary to the mind. A sign of flattery, God only knows for whom.
Things are more pleasant. Their outsides are neither good nor evil. And, if penetrated, nor are their insides good or evil. The Dust. Dust, a wood borer. Thin walls and brittle moth-wings. Uncomfortable to the hand. Dust. When you switch lights on, there's nothing but dust to see. That's true even if the thing is sealed up hermetically.
The old cabinet, the outside as well as the inside, strangely reminds me of the Notre Dame de Paris. Everything is dark within it. Dust mop or bishop's stole cannot touch the dust of things. Usually things themselves don't try to purge the dusk of their own, do not even raise an eyebrow for dust. Dust is the flesh of time; time's very flesh and blood.
Lately I often sleep during daytime. Apparently my death is trying me. Holds, though I breathe, a mirror for my mouth. Seeing if I can stand not being in daylight. I'm moving, my two hips are as cold as ice. Blue veins give a marble skin.
As a surprise to us, summing their angles up, things drop away from man's world, a world made with words. Things do not move. That's our delirium. Each thing is a space, beyond which there can be no thing. A thing can be battered, burned, gutted, broken up, thrown out. And yet the thing will never yell: "Oh fuck!"
A tree. Its shadow, and earth, pierced by clinging roots. Interlaced monograms. Clay and a clutch of rocks. Roots interweave and blend. Stones have their private mass which frees them from the bond of normal rootedness. This stone is fixed. One can't move it or heave it out. Shadow. The tree shadows catch a man, just like a fish in their net.
A thing, its brown color. Its blurry outline. Twilight. Now left only: nothingness. A nature morte. Death will come and find a body whose silent peace reflects death's approach like the arrival of a woman. An absurd pack of lies: skull, skeleton, scythe. Rather, "Death will come, and she will have your eyes."
Mary now speaks to Christ - Are you my son? Or god? You are nailed to the cross. Where lies my homeward road? Can I pass through my gate without understanding, without deciding: are you my son or god? That is: dead or alive? Christ speaks to her in turn: - Whether dead or alive, woman, it's all the same son or god, I am thine.
Joseph Brodsky
Translation by George Kline
Fear of poets
Russia has been a conspicuous executioner of its poets. How few of the great poets of the Soviet Union were allowed to die peacefully in their beds—honored, serene, and undisturbed! Few died in bed, and none in peace.
Nikolai Gumilev faced a firing squad. Vladimir Mayakovsky and Marina Tsvetaeva took their own lives. Anna Akhmatova and Boris Pasternak died quietly, but certainly not without harassment. Osip Mandelstam perished in a Gulag labor camp—the same fate that later befell the renowned Ukrainian poet Vasyl Stus. In those camps, countless gifted individuals were driven to madness, executed, or worn down by sheer exhaustion.
It seems that human life has never held much value in this still brutally repressive country.
Joseph Brodsky, however, was fortunate. In June 1972, rather than confining him to a psychiatric institution, Soviet authorities did put him on a plane to Vienna. After a brief stay in Austria, he moved to the United States. In 1987, he was awarded the Nobel Prize in Literature. Brodsky died in 1996 at the age of 55, in his home in New York. He never returned to Russia.
