zondag 28 april 2024

China waits - by Diane Francis

 


  

Koningen en tsaren

Gisteren was het Koningsdag, dit vanwege het feit dat Willem-Alexander jarig was. Geef die man een paard en een zwaard, dacht ik toen ik hem als een paljas in Emmen rond zag lopen. Ik heb helemaal niks met het huidige koningshuis, realiseer ik me steeds meer. Sinds Juliana en Bernhard is de glans er wel een beetje af, eerlijk gezegd. En ook de sjeu, niet te vergeten. Ik ben inmiddels dan ook een voorstander van het opnieuw instellen van het stadhouderschap, waarbij wat mij betreft niet per se een lid van de familie Van Oranje-Nassau die functie hoeft te vervullen, zoals in het verleden altijd het geval was. Kleurrijke types zoals bijvoorbeeld Gerard Joling of Karin Bloemen zouden er, wat mij betreft, ook voor in aanmerking kunnen komen.

Ondertussen gaat de oorlog in Oekraïne gewoon door. Hoop op een snelle afloop koester ik niet meer. Wel heb ik me de afgelopen tijd regelmatig zitten afvragen wie er nou eigenlijk het meeste baat bij deze oorlog heeft, evenals bij de continuering ervan. Zo'n beetje iedereen heeft er op de een of andere manier voordeel van, behalve Rusland, kwam ik tot de conclusie. Het land dat er het meest van profiteert is waarschijnlijk China, en dat zowel op korte als op lange termijn. Ik was dan ook aangenaam verrast toen ik ontdekte dat ik niet de enige ben die er zo over denkt. Iemand als Diane Francis, een zeer gerenommeerde Canadese onderzoeksjournalist, is namelijk ook die mening toegedaan. In een interview met Kate Gerbeau op Times Radio (gisteren), en in een post op het platform Substack (8 april jl.), schetst ze een soort 'overall view' van de situatie, zowel in historische als in geopolitieke zin. De Russische Federatie bestaat waarschijnlijk niet zo heel lang meer, is haar stellige overtuiging. Met het rijk van tsaar Vladimir Putin is het dus binnenkort gedaan. En mogelijk gaat China dan in Siberië aan gebiedsuitbreiding doen. Hieronder volgt wat ze daarover schrijft.

 

***

 

China waits...

China remains on the sidelines of Russia’s war but is the conflict’s biggest beneficiary. It does not sell weapons, but imports cheap energy from Russia and exports refrigerators and consumer products in return. China has talked about peace, but it wants more war, said Czech Republic President Petr Pavel. “It is in China’s interest to prolong the status quo because it can push Russia to a number of concessions. It is also good for China that the West is probably becoming a little bit weaker by supporting Ukraine.” Thus Beijing bides its time as Russia hurtles toward the same fate as did the Soviet Union which dissolved in 1991 following an expensive war of attrition in Afghanistan. In Russia’s southwest corner, there are already some restive “republics”, comprised of Turkic majorities, with resources and burgeoning independence movements. But the biggest prize and question mark is on the other side of the Ural Mountains: Siberia (“sleeping land” in Turkic) which is as large and resource-rich as Canada. It borders Central Asia, Mongolia, and China and if, or when, Putin falters, China will pounce.


The first target will be Outer Manchuria (the pink area on the map), stolen from China by Russia in the mid-19th century. It is an area the size of Nigeria and includes Vladivostok, the coastal area along the Sea of Japan, Sakhalin Island, and the Kuril Islands. These territories have a population of 4.5 million, untapped natural gas and iron ore along their coastlines, and significant amounts of oil and gas in Sakhalin. It is empty and underdeveloped. By contrast, Inner Manchuria (red area, still part of China) is a dynamic province with a population of 107 million that has been industrialized and become a trade hub. Beijing would gladly reclaim all of Manchuria if the war ends badly for Putin. And there is little doubt that a weak and crumbling Russia might be willing or forced to divest these lands for a price, or that the area may simply come up for grabs.

China has established other regions of “economic hegemony” along its border with Russia. Only 500,000 ethnic Chinese currently reside inside the Russian Federation, but several Chinese cities with millions of residents have sprouted along the border. They have built factories, farms, and businesses that provide goods and services that Russians are uninterested or incapable of producing. Manchuria is the most successful example and illustrates the stark difference between the two countries. Russia’s Blagoveshchensk is a sleepy border town with a population of 211,000 and across the river Amur is industrialized China’s Heihe with 1.673 million people.

Moscow and Beijing have waged border wars for centuries but in the 1980s a Sino-Russian coalition developed -- a marriage of convenience that coalesced in order to counteract American influence and to facilitate trade. Then the relationship between the two nations profoundly changed after the February 24, 2022 invasion of Ukraine. The unprovoked aggression not only upended international norms, but President Xi Jinping had no idea this was going to happen when he signed a “no limits partnership” with Putin just days before the incursion.

Since then, Xi has distanced himself from Putin. China has not condemned the invasion nor supplied weapons. But it has refused to impose sanctions on Moscow, and its energy purchases, along with India’s, finance Putin’s war and benefit the two economies. At the same, however, Beijing has cautiously pivoted toward the West following imposition of America’s protectionist Chips Act which restricts its access to vital semiconductor technology. Beijing also wrestles with friend shoring, low economic growth, and debt issues due to its own mismanagement. The result is that the two superpowers regularly meet to try and resolve differences concerning trade, tech, and Taiwan.

 

But the minute that Russia wobbles, China will jump at the chance to grab Manchuria as well as to gain control over Russia’s sparsely populated Far Eastern Federal District (the yellow area on the map), which includes a vast Arctic region and the entire Pacific Ocean coastline. Uniting Manchuria with this hinterland, would turn China into a major powerhouse.

But this is some time off because Russia’s war is far from finished. While the outcome is uncertain, there’s little question that the world slowly witnesses an end to the last European colonial empire. Currently, the Russian elite in Moscow and St. Petersburg live like royalty and terrorize citizenry and neighbors across 11 timezones. But this is not sustainable. Russia’s military cannot beat a smaller foe, and its GDP is smaller than China’s industrialized Province of Guangdong outside Hong Kong. Putin’s 2022 attempt to re-occupy the “colony” of Ukraine will prove to be suicidal. He destroys his economy and his nation’s future. Eventually, Europe’s last empire will atomize and end up in pieces.*1

Thus China waits.


Author: Diane Francis


***

 

Diane Marie Francis (1946) is a Canadian journalist, author and editor-at-large for the National Post newspaper since 1998. Francis was a reporter and columnist with the Toronto Star from 1981 to 1987, then a columnist and director with the Toronto Sun, Maclean's and the Financial Post in 1987 and its editor from 1991 to 1998, when it was taken over by the National Post and incorporated into it. She has been a columnist and editor-at-large at the National Post since then. She is also a regular contributor to the Atlantic Council, New York Post, the Huffington Post, and the Kyiv Post, as well as newspapers around the world. She is a broadcaster, speaker and author of ten books on Canadian socioeconomic subjects.

Diane Francis is a distinguished professor at the Ted Rogers School of Management at Toronto Metropolitan University (formerly Ryerson University) in Toronto. She was a visiting fellow at Harvard University's Shorenstein Center in autumn 2005 and has been a media fellow at the World Economic Forum. She holds an honorary Doctorate of Commerce from the Saint Mary's University (1997), and an Honorary Doctorate from Ryerson University (2013). Source: Wikipedia.

 *1 Zie ook mijn post van 31 augustus 2022.

vrijdag 26 april 2024

Complainte pour Ste. Catherine

 


 

Moi j'me promène sous Ste-CatherineJ'profite de la chaleur du métroJe n'me regarde pas dans les vitrinesQuand il fait trente en-dessous d'zéro
 
Y a longtemps qu'on fait d'la politiqueVingt ans de guerre contre les moustiques
 
Je ne me sens pas intrépideQuand il fait fret j'fais pas du skiJ'ai pas d'motel aux LaurentidesLe samedi c'est l'soir du hockey
 
Y a longtemps qu'on fait d'la politiqueVingt ans de guerre contre les moustiques
 
Faut pas croire que j'suis une imbécileParce que j'chauffe pas une convertibleLa gloire c'est pas mal inutileAu prix du gaz c'est trop pénible
 
Y a longtemps qu'on fait d'la politiqueVingt ans de guerre contre les moustiques
 
On est tous frères pis ça s'adonneQu'on a toujours eu du bon tempsParce qu'on reste sur la terre des hommesMême les femmes et les enfants
 
Y a longtemps qu'on fait d'la politiqueVingt ans de guerre contre les moustiques
 
Croyez pas qu'on est pas chrétiens
Le dimanche on promène son chien
 
La la la la la la la...
 
 
 Kate and Anna

The two sisters Kate (1946) and Anna McGarrigle (1944) are/were a duo of Canadian singer-songwriters from Quebec, who performed until Kate's death on January 18, 2010 (Kate died of cancer, at the age of 63, just like May Khoen).

Complainte pour Ste. Catherine is a song written by Anna McGarrigle and Philippe Tatartcheff. It was originally used as a B-side to another single and released in April 1974. This single failed to be a success. Kate & Anna McGarrigle then reused it for their debut album, Kate & Anna McGarrigle, released in December 1975, where it became a smash hit.
 
The lyrics are politically jokey, sung in the persona of a poor girl hanging around Sainte-Catherine street in Montreal, where in winter she and her buddies take advantage of the rising heat from the metro tunnel outlets, and in summer they continue the endless battle against mosquitoes (moustiques). The Piaf-style plangent tune and heartrending harmonies undercut the devil-may-care tone of the lyrics, giving the song a tone of acerbic sweetness.


Source: Wikipedia



Rue Sainte Catharine, Montreal.

 

donderdag 11 april 2024

Nam Myoho Renge Kyo

 

 


 

In the first years after May Khoen's death I often listened to the two-hours chant of this video. I was caught in a situation of deep grief and it gave me great comfort. The constant repetition of the words 'Nam myōhō renge kyō' in particular caused that effect, I think.

In august 2007, nine years before Khoen died, I spent a week at a Buddhist retreat in the Dordogne, named Plum Village. There every day I was woken up by the sound of a huge bell and by the morning prayer of a monk. I slept in a tent not far from the open bell tower where this daily ritual was performed, so the video also took me back to those wonderful and precious moments (the whole setting can be seen in the picture below).*1 HD




Nichiren Buddhism

When Tina Turner died at her home in Küsnacht, Switzerland, on May 24, 2023, at the age of 83, media headlines praised both her dynamism as a performer and her many career achievements. What many did not know is that for the past 50 years Tina had practiced (Soka Gakkai International) Nichiren Buddhism.

Tina’s Buddhist practice developed initially against the backdrop of her first marriage and continued throughout her solo career.*2 It provided inspiration for some of the final projects of her career (as for example the producing of this video).

Tina Turner was introduced to Nichiren Buddhism in 1973. It is based on the teachings of Nichiren, a Buddhist monk who lived during the 13th century in Japan. Central to Nichiren’s thought was the conviction that the Lotus Sūtra, a Mahayana Buddhist text, was the highest of all the Buddha’s teachings. Nichiren taught that chanting the title of this scripture in the form of the mantralike phrase 'Nam myōhō renge kyō' was the way for all people to reveal their inherent potential for awakening and attain buddhahood.

 

The Lotus Sūtra

The chant translates to somewhere between 'I devote myself to the Mystic Law of the Lotus Sūtra', or the more traditional 'to the Wonderful Dharma of the Lotus Flower Teaching'. The Lotus Sūtra is said to contain the last teachings put forth by the original Buddha before he died, and the core message taken from it is that every person can attain enlightenment, without restriction, in this lifetime. 'Myoho Renge Kyo' is the title of the Lotus Sūtra itself, and adding 'Nam' creates a mantra that, when chanted aloud, is said to invoke the entirety of the teachings within the sūtra.

Nam is a Sanskrit word, derived from 'namas' which is taken to express devotion. It’s the same root of the more familiar 'namaste', or 'I bow to the divinity within you'.

Myoho – translates roughly to 'wonderful law', 'mystic law', or the karmic law of cause and effect, which is considered by Buddhists to be the ultimate law of the universe.

Renge – translates to 'lotus'. The lotus flower seeds and blooms at the same time, representing the simultaneity of cause and effect – once a person has made a cause, the effect has already taken place (but might not manifest until later). The lotus flower also blooms in swampy waters, representing the potential for any person to attain enlightenment in the 'swamp' of human suffering (they can be seen in the first picture).

Kyo – translates to 'sūtra', 'teaching', or 'the voice of the Buddha'.

Spoken together, these words connect the chanter with the karmic law of the universe.


Sources: Ralph H. Craig III and Happy Chanter.


Nichiren (1222-1282).

 

*1 Plum Village (Wikipedia).

*
2 Tina Turner chanting Nam myōhō renge kyō herself.

 

donderdag 21 maart 2024

Tsar Bomba


 




Al sinds eind jaren veertig van de vorige eeuw beschikt Rusland, dat toen nog deel uitmaakte van de Sovjet-Unie, over kernwapens. In totaal zijn dat er inmiddels 5977, die onderverdeeld kunnen worden in twee categorieën: strategische en tactische. Strategische kernwapens zijn voor het grootste deel op land gestationeerd, maar ze kunnen ook vanaf onderzeeërs en bommenwerpers worden gelanceerd. Wereldsteden kunnen er compleet door worden weggevaagd. Tactische kernwapens zijn bedoeld om op het slagveld te gebruiken en worden in de regel door straaljagers afgevuurd. De tactische zijn weliswaar veel kleiner dan de strategische, maar nog altijd erg dodelijk. Ze zijn vergelijkbaar met de atoombom die op Hiroshima viel en die in één klap 78.000 doden veroorzaakte. Een paar maanden later was dat cijfer al opgelopen tot 140.000.

Vladimir Putin dreigt voortdurend met de inzet van tactische kernwapens in Oekraïne als de overwinning niet op een andere manier behaald kan worden.*1 Ook waarschuwt hij regelmatig voor het uitbreken van de Derde Wereldoorlog als het Westen Oekraïne militair blijft steunen. Hoe megalomaan de Russen altijd al op het gebied van atoomwapens zijn geweest blijkt wel uit de door hen, begin jaren zestig, gefabriceerde waterstofbom met de codenaam AN602 die later bekend zou komen te staan als de 'Tsar Bomba'. HD


Nova Zembla

De Tsar Bomba werd in 1961 tot ontploffing gebracht, met de bedoeling om het Westen te laten zien waartoe de toenmalige Sovjet-Unie op nucleair gebied in staat was. De naam betekent Keizer der Bommen en dat zegt eigenlijk al genoeg want tot op heden is het de krachtigste, door mensen veroorzaakte, nucleaire explosie die ooit heeft plaatsgevonden. Lang was daarover maar weinig bekend bij het grote publiek, aangezien pas in 2020 door de Russen beelden van de kernproef werden vrijgegeven.

De proef vond op 30 oktober 1961 plaats boven Nova Zembla, een archipel die gelegen is in het oostelijk deel van de Barentszzee. De eilandengroep maakt ook deel uit van de Nederlandse geschiedenis vanwege de beroemde overwintering, in 1596, door zeevaarder Willem Barentsz en zijn bemanning op het Noordereiland.*2 Een omgebouwde Toepolev-bommenwerper dropte de 27 ton wegende waterstofbom op iets meer dan tien kilometer meter hoogte boven de gekozen locatie. De bom hing aan een enorme parachute die de val vertraagde. Dat was nodig om de bemanning van de Toepolev, en ook de militaire filmploeg in een tweede vliegtuig, voldoende tijd te geven om uit de kernproefzone weg te kunnen komen.

 


 

Tot in Finland

Toen de vliegtuigen zich op ongeveer 45 kilometer afstand van het neerdalende projectiel bevonden volgde de detonatie. Tsar Bomba zweefde toen inmiddels op iets minder dan vier kilometer meter hoogte. De explosie had een kracht van 50 megaton, tien keer meer dan de kracht van de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki samen.*3

De paddestoelwolk bereikte een hoogte van bijna 65 kilometer en ging dwars door het arctische wolkendek heen. Tot in Finland was de gigantische paddestoel zichtbaar en ook veroorzaakte de drukgolf er op een aantal plaatsen glasschade. Van een stad als Parijs zou vrijwel niets overgebleven zijn. De hitte van de explosie was zo groot dat deze op een afstand van honderd kilometer derdegraads brandwonden had kunnen veroorzaken.

Het Sovjet-leger had ook op de grond camera’s geplaatst om de kernproef te filmen. In 2020 werden de filmbeelden eindelijk vrijgegeven en verwerkt in een documentaire over de Russische atoomindustrie die op dat moment 75 jaar bestond.


©Huub Drenth


 

*1 Zie ook mijn post van 6 juni 2024, getiteld Een atoombom op Rotterdam.
*2 Ik raakte op de hoogte van het bestaan van de Tsar Bomba door het lezen van het boek Waarachtige beschrijvingen uit de permafrost. Hierin geeft schrijver Donald Niedekker, op zeer poëtische wijze, gestalte aan een fictief lid van de expeditie van Willem Barentsz (in 1596/97) welke tot doel had om de noordoostelijke doorvaart naar Oost-Azië te vinden. Deze Bartolomeo lag eeuwenlang begraven in de bevroren grond van Nova Zembla maar komt door de opwarming van het klimaat weer tot leven.

*3 Ga naar Wikipedia voor meer informatie over de Tsar Bomba.


zondag 17 maart 2024

Het uur van de waarheid



 

Met vuur en jodium

Nu de derde en laatste verkiezingsdag in Rusland ingaat, houdt het Kremlin de adem in: zal een deel van de bevolking thuis blijven, uit protest tegen Vladimir Putins bewind? Het opkomstpercentage is zeer belangrijk voor Putin, want zo kan hij laten zien dat de overgrote meerderheid van de bevolking hem steunt. Spannend zijn de verkiezingen niet, de uitslag staat immers al vast: hij gaat met hoge cijfers winnen en begint vervolgens aan zijn vijfde termijn als president.

Op verschillende plekken verlopen de verkiezingen wel enigszins onrustig. In een aantal stembureaus werd brand gesticht. Ook werd er jodium in stembussen gegoten. In Sint-Petersburg werd een 21-jarige vrouw gearresteerd omdat ze een molotovcocktail naar een stembureau had gegooid.

 

Yulia Navalnaya, vandaag om 12 uur in Berlijn.

Oproep vanuit het graf

Ook wacht het Kremlin met spanning af hoe groot de toeloop zal zijn bij de stembureaus vandaag om 12.00 uur. Oppositieleider Aleksej Navalny had namelijk, vlak voor zijn dood vorige maand, opgeroepen om op 17 maart massaal naar de stembureaus te komen, en wel precies op het middaguur.

Wat zijn weduwe Yulia Navalnaya betreft mogen de Russen alles met hun stembiljet doen, zolang ze maar niet op Putin stemmen. "Je kunt het ongeldig maken. Je kunt er ook met grote letters 'Navalny' op schrijven. Ook kun je op een van de drie andere kandidaten stemmen. Zelfs als je het absoluut niet zinvol acht om je stem uit te brengen, kun je je gewoon bij de rij aansluiten. Waarna je uiteindelijk vanzelfsprekend niet het stembureau hoeft binnen te gaan."

Navalny's dood lijkt in elk geval duidelijk te hebben aangetoond dat er een sterk anti-Kremlinsentiment bestaat onder een deel van de Russische bevolking, met name in de grote steden. Na zijn overlijden ontstonden er samenscholingen en ook kwamen er honderden mensen naar zijn begrafenis. Ook nu worden er bij zijn graf nog elke dag bloemen neergelegd.

Omdat Rusland maar liefst elf tijdzones kent, kan het op elf verschillende momenten druk worden bij de stembureaus. In de meest oostelijke regio Kamtsjatka brak het middaguur al om 01.00 uur Nederlandse tijd aan. In Moskou en Sint-Petersburg is dat om 10.00 uur.

Bronnen: o.a. RTL Nieuws



Stembureau in Moskou, vandaag omstreeks 12 uur.


dinsdag 20 februari 2024

Over rouw- en wraakgevoelens

 




Welke straf kreeg Balthasar Gerards?

Na de moord op Willem van Oranje maakte Balthasar Gerards zich uit de voeten. Hij wist over de Delftse stadsmuur te klimmen, maar werd kort daarna opgepakt, opgesloten en dagenlang gemarteld. Gerards werd onder meer geslagen met roeden en opgehangen met gewichten aan zijn grote tenen. Vervolgens kreeg hij krappe schoenen aan van ongelooid hondenleer en werd hij bij een vuur gezet, zodat de schoenen krompen en zijn voeten verbrandden. Er werden gloeiende fakkels onder zijn oksels gehouden en naalden en spijkers onder zijn nagels gestoken.

Na de folteringen werd Balthasar Gerards ter dood veroordeeld voor de moord op Willem van Oranje. Op 14 juli 1584 werd het vonnis voltrokken door middel van vierendeling, waarna de verschillende delen van zijn lichaam op de toegangspoorten van Delft werden tentoongesteld.

Bron: National Geographic



Yulia Navalnaya.


zaterdag 17 februari 2024

Blue skies or pain





So, so you think you can tellHeaven from hell?Blue skies from pain?Can you tell a green fieldFrom a cold steel rail?A smile from a veil?Do you think you can tell?

 

Nu ook Navalny geëlimineerd

Gisteren werd bekend dat Aleksej Navalny op 47-jarige leeftijd is overleden. Hij was in zijn rol van anti-corruptie-activist één van de bekendste critici van Vladimir Putin, en tegelijkertijd ook zijn grootste politieke tegenstander. Navalny overleefde in augustus 2020 een vergiftiging met het neurotoxine novitsjok en belandde, na zijn herstel in Duitsland en terugkeer naar Rusland, in januari 2021 meteen in de cel. Sindsdien bracht hij het merendeel van de tijd door in eenzame opsluiting.

Hij overleed in een Siberische strafkolonie vlak bij de poolcirkel, op bijna 2000 kilometer afstand van Moskou. Er werd gemeld dat hij, na het maken van een wandeling, plotseling onwel geworden was en dat pogingen om hem te reanimeren niet meer hadden mogen baten. Wereldwijd is er met grote ontsteltenis en afschuw gereageerd op zijn dood.

De moeder van Aleksej Navalny reist vandaag af naar het strafkamp waar haar zoon is overleden, samen met Navalny's advocaat. Ze benadrukte dat hij, toen ze hem eerder deze week bezocht, nog 'levend, gezond en vrolijk' was.

 

 

Een halve minuut

De Russische autoriteiten hebben gisteravond de bevolking aangeraden om zich afzijdig te houden van betogingen die zich eventueel naar aanleiding van Navalny's dood gaan voordoen. De openbaar aanklager in Moskou sprak de waarschuwing uit dat dergelijke bijeenkomsten 'niet goedgekeurd en derhalve illegaal zijn' en dat deelname bijgevolg zeer onprettige consequenties kan hebben.

In de Russische media wordt de dood van Navalny niet breed uitgemeten. Volgens een Ruslandkenner van BBC News werd er in de belangrijkste avonduitzending van een Russische staatszender slechts gedurende 28 seconden aandacht aan de dood van de oppositieleider besteed. Er werd een verklaring van het gevangeniswezen voorgelezen. De totale duur van het bulletin bedroeg zo'n drie kwartier.


HD. Bronnen: RTL Nieuws en Wikipedia





maandag 15 januari 2024

May Khoen's voorouders ~ deel 17




Paspoort Ko Kiong Nio, op 9 mei 1953 uitgegeven door de Indonesische ambassade te Den Haag.

 

Nel Ko Kiong Nio

De jaren veertig van de vorige eeuw zijn een raadselachtig decennium in May Khoen's familiegeschiedenis, die zich dan nog steeds volledig op Java afspeelt. Eerst wordt Nederlands-Indië onder de voet gelopen door Japan en volgt er een periode van interneringen (van met name Europeanen), economische uitbuiting en grote hongersnoden. En meteen na de capitulatie van Japan, in augustus 1945, gaat vervolgens de Indonesische Onafhankelijksoorlog van start die zo'n vier jaar zal duren, wederom een periode die gekenmerkt wordt door veel bruut geweld, chaos en doden. In May Khoen's familie bestaan er geen overgeleverde verhalen uit die tijd. Waarschijnlijk is haar grootvader Tan Hway An gedurende de Japanse bezetting geïnterneerd geweest maar schriftelijk bewijs (zoals bijvoorbeeld een Japanse interneringskaart) ontbreekt daarvoor. Het zou dus een paar weken of een paar jaar geweest kunnen zijn. Of misschien zelfs maar een paar dagen.

Ook over de periode tussen 1945 en 1950, dus over de tijd dat er met name op Java een wrede oorlog tussen Indonesische nationalisten en het Nederlandse leger werd gevoerd, is vrijwel niets bekend. Er werd gewoon getrouwd en in Bandung gestudeerd, waardoor het lijkt alsof die oorlog geen rol van betekenis speelde in het dagelijks leven van May Khoen's familie. Wat natuurlijk absoluut niet zo was. Er werd van bijzondere gebeurtenissen - zoals bijvoorbeeld de internering van Tan Hway An - domweg geen verslag gedaan aan de directe omgeving en bijgevolg werden er daarover later ook geen 'familieverhalen' verteld.*1 Waaraan ik nog toe kan voegen dat er sowieso nooit over het verleden werd gepraat, ook niet toen een groot deel van de familie naar Europa was geëmigreerd.

 


Zuiveringsactie in de buurt van Bandung, 28 januari 1948.

Geschiedschrijving is per definitie een subjectieve inkleuring van het verleden. Er zijn nu eenmaal allerlei invalshoeken mogelijk. En ook baseert vanzelfsprekend niet iedereen zich op dezelfde bronnen of feiten. Zo verschilt bijvoorbeeld de Indonesische interpretatie van wat er gebeurde in de jaren veertig nogal van de Nederlandse. Wat betreft het hele koloniale verleden hebben ze daar sowieso een andere visie op wat er zich afspeelde in de archipel. Voor de Chinezen in Indië/Indonesië, die eeuwenlang als buffer tussen de Nederlanders en de Indonesiërs fungeerden, geldt uiteraard precies hetzelfde; hun visie en die van de autochtone bevolking, op wat betreft hun aanwezigheid in Indië, liggen tot op de dag van vandaag mijlenver uiteen (ook in het boek 'The Kwee Family of Ciledug' wordt dat op een pijnlijke manier duidelijk).

May Khoen is, wat het kerngezin betreft, opgegroeid in wat men een 'zwijg- en verzwijgcultuur' zou kunnen noemen. Hetgeen in sterke mate te maken heeft met het confucianisme dat eeuwenlang een stempel gedrukt heeft op de Chinese manier van leven.*2 Gezichtsverlies en schaamte spelen een belangrijke rol in dat van gedragsregels doortrokken geloofssysteem en daarom is er sprake van veel innerlijke censuur. Over heel veel dingen wordt niet gepraat, en kan ook niet gepraat worden, mede omdat de vocabulaire ervoor ontbreekt. In de opvoeding van kinderen wordt het hebben van een eigen mening of het uiten van gevoelens dan ook niet gestimuleerd, aangezien gehoorzaamheid en volgzaamheid veel belangrijker gevonden worden. Het persoonlijke doet er niet toe, daar komt het op neer.

Hoewel de confucianistische denkbeelden tegenwoordig sterk aan kracht ingeboet hebben, niet alleen in de diaspora maar ook in China zelf, spelen die opvattingen in het leven van de oudere generaties nog steeds wel een cruciale rol. May Khoen's oma Nel Ko Kiong Nio was daar een goed voorbeeld van, geen woord kwam er over haar lippen als het over haar eigen geschiedenis ging. Kennelijk waren er te veel dingen gebeurd die beschamend voor haar waren. Of te pijnlijk om naar terug te gaan. Wat achteraf gezien ontzettend jammer is, aangezien de periode tussen haar geboorte en dood zo'n beetje de hele twintigste eeuw beslaat. Ondanks dat zwijgen ben ik toch best veel over haar te weten gekomen, onder andere door onderzoek naar haar te doen in een aantal (gedigitaliseerde) archieven.




 

Archiefkaart nr. 1

Hierboven valt de persoonskaart te zien van oma (Nel) Ko Kiong Nio, zoals die bewaard wordt in het archief van de gemeente Amsterdam (klik op de afbeelding). De kaart vormt een zeer compacte weergave van haar verblijf in Nederland gedurende de jaren vijftig. Op 29 mei 1951 wordt ze ingeschreven bij de Amsterdamse burgerlijke stand, haar vorige woonplaats is Semarang in Indonesië, en op 28 augustus 1958 laat ze zich weer uitschrijven omdat ze naar Oranjestad op Aruba vertrekt. De naam van haar (in 1928 overleden) man is Willy Oey en haar nationaliteit is de Indonesische. Ook de namen, geboortedata en geboorteplaatsen van haar vader en moeder staan op de kaart vermeld: Ko Dji Soei, in 1859 geboren te Magelang en Lie Hiang Nio geboren te Djokjakarta in 1879. Oma Nel zelf werd op 29 januari 1905 geboren in Semarang.

Nadat ze in Nederland is aangekomen, naar verluidt heel chique per vliegtuig vanuit Jakarta (alleen rijke mensen konden zich dat veroorloven), woont ze eerst op het adres P.C. Hooftstraat 156-II. Op 9 juli 1951 is ze dan inmiddels verhuisd naar de Rustenburgerstraat. Eind maart is haar eerste 'Nederlandse' kleinkind geboren, officieel is dat de reden van haar komst. Een jaar eerder is dan al haar eerste 'Indonesische' kleinkind ter wereld gekomen, te weten Franky (Oey Tiong To), het zoontje van haar zoon Louis en schoondochter Lena.*3


Oma Nel en May Khoen in 1953.

Inwoning

Ik heb me altijd afgevraagd hoe het mogelijk was dat May Khoen's ouders, nadat ze in 1950 in Nederland aangekomen waren, zo snel huisvesting in de Rustenburgerstraat gevonden hadden. Evenals het voor de inrichting noodzakelijke meubilair. Begin jaren vijftig was er in het hele land immers nog steeds sprake van extreme woningnood, terwijl tegelijkertijd allerlei producten en goederen, waaronder tafels, stoelen en bedden, zeer moeilijk verkrijgbaar waren. Van de latere welvaart en overvloed was dus absoluut nog geen sprake (die begon pas zo'n tien jaar later). Inwoning was heel gewoon want pasgetrouwde stellen moesten vaak jaren op toewijzing van een woning wachten.*4 Ook mijn eigen ouders kregen daarmee te maken toen ze eind jaren veertig elkaar het jawoord gaven.

In het geval van May Khoen's ouders blijkt het toch iets anders te liggen dan ik dacht. Want als ze in maart 1950 in Amsterdam arriveren staan ze bij die gemeente eerst ingeschreven op het adres Kerkstraat 383-A. Na eerst nog op een paar andere adressen ingeschreven te hebben gestaan (waarover in deel 18 meer) gaan ze pas op 9 juli 1951 in de Rustenburgerstraat wonen, tegelijk met oma Nel.*5 Dat blijft zo tot medio 1958. In eerste instantie was daar sprake van inwoning, uit de persoonskaart van May Khoen's oma valt namelijk op te maken dat in die tijd ook het gezin van Tan Swan Bing en Huguette Tai Ai-hoa op het adres Rustenburgerstraat 326 ingeschreven staat. Het echtpaar heeft vier kinderen en ze wonen er al vanaf september 1948. Tot eind september 1952, om precies te zijn, want dan gaan ze terug naar Semarang.*6 Pas op dat moment hebben May Khoen's ouders de woning dus voor zich alleen. Het gezin bestaat dan, inclusief oma Nel, inmiddels uit vijf personen. Voor die tijd hadden ze waarschijnlijk slechts een of twee kamertjes tot hun beschikking, simpelweg omdat ze inwonend waren en het pand al door zes mensen werd bewoond. Uiteindelijk zouden dat er dus zelfs elf worden.

Onwillekeurig roept dit alles de vraag op hoe het May Khoen's vader, die aan de UvA farmacie studeerde en (nog) niet de Nederlandse nationaliteit bezat, lukte om, in die tijd van collectieve armoede en algehele schaarste, een gezin van vijf personen te onderhouden. Terwijl er in 1954 bovendien nog een dochter bij zou komen.*7

 


Archiefkaart nr. 2

In het Stadsarchief van de gemeente Amsterdam is ook nog een tweede persoonskaart van Nel Ko Kiong Nio te vinden. Behalve de gegevens die op de eerste kaart vermeld staan valt op deze kaart ook te zien waar ze in Amsterdam (en Deventer) zoal gewoond heeft na haar verblijf op Aruba. In Oranjestad was haar schoonzoon, na zijn afstuderen en bevordering tot apotheker, vanaf 1957 werkzaam bij de Botica Aruba maar na een jaar of vijf vond hij het daar wel mooi geweest, aangezien het eiland, naar zijn mening, voor zijn drie opgroeiende dochters te weinig goede scholingsmogelijkheden bood.

Op 12 september 1962 wordt ze opnieuw ingeschreven bij de Amsterdamse burgerlijke stand, op het adres Marius Bauerstraat 13 deze keer. In augustus 1963 strijkt ze neer in Deventer, daar woont ze in de Sylvanusstraat en aan de Zwolseweg. Haar schoonzoon heeft een betrekking gevonden bij Philips Duphar in Olst, zodoende. Lang duurt dat verblijf in Deventer niet want vanaf 28 juni 1966 woont ze wederom in Amsterdam, nu op de locatie J. de Koostraat 60. Op 9 december 1965 heeft ze dan inmiddels de Nederlandse nationaliteit gekregen. Al die jaren heeft ze deel uitgemaakt van het gezin van haar dochter en schoonzoon, naar Indonesië is ze dus niet meer teruggekeerd, maar als haar dochter, May Khoen's moeder, op 23 september 1970 plotseling overlijdt komt er aan dat tijdperk abrupt een einde.

 

Het Parool, 30 september 1970.

Buitenveldert en Amstelveen

Op 22 juli 1971 betrekt ze in de wijk Buitenveldert een tweekamerflatje (38 m2) op het adres Van Nijenrodeweg 848. Haar schoonzoon heeft dat gekocht, zodat ze voortaan haar eigen woonruimte heeft. Haar dochter is dan nog geen jaar dood. Voor haar jongste kleindochter, een nakomertje en dan pas vijf, kan ze vanaf dat moment niet meer zorgen, aangezien ze volledig op het openbaar vervoer is aangewezen en de reistijd ongeveer een uur bedraagt. Huishoudsters zullen de eerstkomende jaren die taak van haar overnemen.
Aan de Van Nijenrodeweg blijft ze wonen tot de flat door de belastingdienst wordt geconfisqueerd - haar schoonzoon heeft hoge belastingschulden en is eind jaren zeventig naar de VS gevlucht - en op 20 juni 1988, tijdens een publieke veiling in het Sonesta Hotel, wordt verkocht voor fl. 53.000 (zie de afbeelding hieronder), waarna ze gedwongen is om naar een flatje op Bolestein te verhuizen. Ze is dan inmiddels 83 en kent niemand in die naargeestige omgeving, in feite is ze dan dus totaal ontheemd. Uiteindelijk komt ze midden jaren negentig in verzorgingshuis Brentano in Amstelveen terecht, maar dat wordt op de archiefkaart niet meer vermeld. Op 15 januari 1999 overlijdt ze daar in haar slaap, ze is dan bijna 94. Haar as wordt niet lang erna verstrooid op Westerveld, op dezelfde plek als de as van haar dochter.


 

©Huub Drenth

 

*1 Zie deel 16 van May Khoen's voorouders, dat de internering van Tan Hway An als onderwerp heeft.

*2 Zie mijn posts Confucius voor beginners en Neo-confucianisme voor beginners.

*3 Zie mijn post Louis Oey en Lena Liem.
*4 Het programma Andere Tijden wijdde op 26 maart 2011 een aflevering aan de naoorlogse woningnood. Deze documentaire geeft een goed beeld van de situatie in Amsterdam begin jaren vijftig, dus van de tijd waarin May Khoen's ouders en oma zich daar gevestigd hadden. De eerste twaalf minuten van aflevering 553 van de podcast van Maarten van Rossem geven ook een goed beeld van de naoorlogse tijd, zowel in Nederland als in Europa (zie onder). Bekijk eventueel ook de driedelige serie Beeld van Nederland 1945 - 1960.

 

 

*5 Deze gegevens zijn afkomstig van de persoonskaart van May Khoen's moeder Oey Kiem Lian die ook in het Amsterdams Stadsarchief te vinden is. In een volgende post zal ik hier meer aandacht aan besteden. Op 7 februari 2015 stond May Khoen voor het eerst sinds 57 jaar weer voor haar geboortehuis in de Rustenburgerstraat, zie mijn post van 21 juli 2019

*6 Ook van Tan Swan Bing en zijn echtgenote Huguette Tai Ai-hoa (en hun kinderen) zijn er persoonskaarten te vinden in het Stadsarchief. Tan Swan Bing wordt in 1906 geboren te Kediri in Oost-Java. De naam van zijn vader is Tan Ting Bie, van beroep rijsthandelaar en wonende te Tangoel. Zijn moeder heet Njoo Hing Tjie. In de jaren twintig studeert Swan Bing aan de Nederlandsche Handels-Hoogeschool te Rotterdam, waar hij wordt opgeleid tot econoom. In 1932 trouwt hij in Den Haag met Huguette Tai Ai-hoa en keert daarna samen met haar terug naar Java. Huguette, in 1914 geboren te Parijs, is de dochter van de Chinese diplomaat Tai Ming-fou, vanaf 1927 als chargé d'affaires (zaakgelastigde) verbonden aan de Chinese ambassade in Den Haag, en zijn uit Frankrijk afkomstige echtgenote Marie Jaslin. In 1948 vestigen Swan Bing en Huguette zich opnieuw in Nederland, ze hebben dan inmiddels vier kinderen.

*7 Het antwoord op die vraag komt aan de orde in deel 18 van May Khoen's voorouders (zie *2 aldaar).

 

De Locomotief, 18 juni 1948.
 
 
Dit was deel 17 van May Khoen's voorouders.
Zie voor deel 16: https://maykhoentan.blogspot.com/2023/11/may-khoens-voorouders-deel-16.html